English | Dutch

Volunteers

Informatie voor vrijwilligerswerk in de Dr.Reijntjesdovenschool 2016.

De Dr.Reijntjesdovenschool bestaat inmiddels 32 jaar.
Dat betekent dat er in de loop der jaren een gespecialiseerd team is opgebouwd om de groep van 100 dove leerlingen van de School te begeleiden.

Er komen tegenwoordig vrijwilligers voor de duur van een maand . Ze draaien mee in de klassen en helpen bij de activiteiten buiten school.


 

Werken als vrijwilliger op de Dr.Reijntjes School for the Deaf.

Van begin januari tot half maart 2006 ben ik vrijwilliger geweest op de Dr. Reijntjes School for the Deaf in Moratuwa.

Een fantastische ervaring waar ik veel van heb geleerd.

Anderhalf jaar geleden heb ik de keuze gemaakt om mijn gespaarde ADV-verlof op te nemen. Ik werk op de Guyotschool voor VSO aan doven in Haren ( bij Groningen ).
Tineke de Silva, principal van de school, heeft mij de kans gegeven les te geven aan haar school. In overleg met haar zou ik kooklessen en EHBO geven.
Deze lessen geef ik ook op de Guyotschool als onderdeel zijn van het vak Verzorging in het VMBO en Praktijkonderwijs. In het praktijkonderwijs wordt veel met plaatjes gewerkt omdat het taalniveau niet hoog is . Voor dove leerlingen is taal extra moeilijk.

Dit lesmateriaal met plaatjes heb ik meegenomen en gebruikt bij de lessen op Sri Lanka.
Voor het onderdeel EHBO heb ik het hele programma kunnen afwerken. Ik gebruikte de Nederlandse gebaren, sprak Engels en de leerkracht tolkte (Singalese gebaren).
De leerlingen keken graag naar de Nederlandse gebaren en herkenden veel.

Daarnaast heb ik regelmatig met een groepje oudere leerlingen gekookt of gebakken. De recepten zijn vanuit het Engels in het Singalees vertaald. Voor beide vakken heb ik docentenmappen samengesteld en bij het afscheid kon ik deze overdragen aan twee docenten van de Dr. Reijntjesschool. Het is heel fijn dat de lessen een vervolg krijgen!
Verder heb ik een groep van 5 oudere leerlingen in contact gebracht met 5 dove leerlingen van mijn school in Haren , samen met de collega’s van de beide scholen. Een contact per mail waar leerlingen erg van genieten. Om in een korte tijd toch zinvol bezig te kunnen zijn was het voor mij belangrijk vooraf in overleg met principal Tineke da Silva duidelijk te hebben wat ik zou gaan doen. Dit maakte het mogelijk de lessen voor te bereiden. Ook hoopte ik op die manier ter plekke zo snel mogelijk aan de slag te kunnen.

De school gaat uit van de Boeddhistische filosofie. Dat betekent onder meer dat de keuken van de school vegetarisch is, en dat elke morgen de lessen beginnen met een gezamenlijk moment van mediteren.

Het is boeiend om kennis te maken met de gewoonten in Sri Lanka. De culturele verschillen met onze westerse samenleving zijn groot. Die verschillen komen o.a. tot uiting in het gedrag van de leerlingen, in de omgang tussen jongens en meisjes/mannen en vrouwen, het huwelijk (gearrangeerd of uit liefde), eetgewoonten (in Sri Lanka eet men met de vingers van de rechterhand ).

Wanneer je samen gaat met iemand om vrijwilligerswerk te doen, kun je elkaar ondersteunen. Je kunt dan ook samen je vrije tijd doorbrengen.
Wanneer je alleen gaat, word je gedwongen contact te zoeken met de mensen van het land.
Twee keer ben ik uitgenodigd door leerkrachten om een weekend mee te gaan naar hun ouderlijk huis. Hierdoor kreeg ik wat zicht op het verschil tussen het leven in de stad en op het platteland.

Het was een heel bijzondere ervaring. Ik hoop in de nabije toekomst –als dat mogelijk is- hieraan een vervolg te geven.

Dikkie van Dommelen, Groningen.


 

English
A Year Full of Colours

(The experience of Ramesh de Silva, who spent one year as a volunteer in the Dr.Reijntjes School for the Deaf in Moratuwa, Sri Lanka.)

What I can say for sure about this year is that I have become more colourful. I don’t refer here to my new wardrobe, which I gathered at the famously cheap Colombo clothes shops before my return. I also don’t think that this actually shows in the Art work that I have done with the children of the Deaf School. It is more a question of my mind, which has broadened considerably while I was working in the Dr. Reijntjes School for the Deaf.

My experience with deaf had been limited to seeing them on the underground in my home town and watching a movie called Beyond Silence which deals with the problems between a hearing girl and her deaf parents. Even my experience with children was rather limited, since I have no younger siblings and never was baby-sitting or worked in a youth club.

But suddenly I was there among them on the lawn in front of the school and realized if I didn’t make a problem out of my lack of experience myself the children wouldn’t either.
I just was there, willing to commit myself to them and suddenly everything came naturally. They waved at me, grimaced at me and whizzed of in their sign language, which suddenly made perfect sense. And I pantomimed back acting out the words I needed, while my head was turned and my arms where twisted to focus my attention on every single one. One lesson I learnt that day itself: If you don’t look it is as if nothing happened, since no communication is possible. That is how I opened my eyes.

I learnt Sign Language, Sinhalese lip reading and writing and how to make visual jokes or scold without sound. Actually it was more like rediscovering what I had known as a child and forgotten. Working with the children made me see mixing colours again as a little wonder, the night walks home through starlight and glowworms had a much grater impact on me and the busy streets became threatening again. As a matter of fact I started judging everything every subject by the possibility of presenting it visually to my children. If something happened to me outside school I automatically checked how I would pantomime that the next evening when I was asked where I had gone.

After 10 months of work in the Deaf School I saw that the movie that had first lifted part of my ignorance towards deaf was being shown at the German Cultural Institute and I invited Tineke (the principal) and some of the teachers and pupils to come along. Suddenly I could see all the issues of being deaf in a hearing world that I had overlooked when watching it before. The difficulty of communicating with the outside world, the problem of understanding what was going on when the own mind worked in a different pattern or just the noises made unconsciously throughout the day.

One year in the Deaf School and I haven’t only learnt to review the visual but also to appreciate my ability to hear. When looking for the right music to accompany a pantomime drama, playing in the symphony orchestra in Colombo or going through the jungle I started listening more carefully.

On my trips through Sri Lanka my new interests in deaf education and psychology made me enter other deaf schools to find out how they dealt with the same issues. And I surely will drop in at such an institution in Germany once I am back. This little report is just a very subjective view on a small aspect of Dr. Reijntjes School for the Deaf.

Ramesh de Silva, a volunteer from Germany, who was for one year, July 2001 – July 2002, in the Dr. Reijntjes School for the Deaf, Moratuwa, Sri Lanka.


 

Dutch
EEN JAAR VOL KLEUREN

(De ervaring van Ramesh de Silva, een vrijwilliger die een jaar doorbracht in de Dr.Reijntjesdovenschool, Moratuwa, Sri Lanka)

Wat ik zeker weet na dit jaar, dat ik meer kleurrijk ben geworden.
Ik bedoel dan niet mijn nieuwe kleren, die ik aanschafte in de bekende goedkope winkels in Colombo, voordat ik vertrok. Ik denk ook niet dat het terug te vinden is in het schilder-kunstwerk dat ik met de kinderen heb gemaakt in de Dovenschool. Het is meer het veranderen van mijn geest, die enorm is uitgebreid terwijl ik werkte in de Dr.Reijntjesdovenschool.

Mijn ervaring met doven was alleen dat ik ze zag in de ondergrondse in mijn woonplaats en dat ik de film zag: “ Beyond Silence” waarin de problemen van een meisje met dove ouders wordt getoond. Zelfs had ik total geen ervaring met kinderen, daar ik zelf de jongste ben, heb ik nooit hoeven babysitten en ik heb nooit in een jeugdclub gewerkt.

Maar plotselingstond ik tussen hen in, in de laan voor de Dovenschool en ik realiseerde me, wanneer ik geen probleem maakte van mijn gebrek aan ervaring met doven, de dove kinderen zelf er geen problem van maakten. Ik was daar, om me volledig voor hen in te zetten en plotseling ging alles vanzelf. Ze zwaaiden naar me, glimlachten, spraken me toe in hun gebarentaal wat opeens zo vanzelfsprekend leek. En ik antwoorde in pantomime, probeerde de woorden in toneelspel aan hen over te brengen, terwijl mijn hoofd omgekeerd stond en mijn armen verdraaid, om iedereen tegelijk mijn aandacht te kunnen geven.
Een les leerde ik die eerste dag al: als je niet kijkt, lijkt het of er niets is gebeurd, dan is er geen communicatie mogelijk. Zo heb ik mijn ogen geopend.

Ik leerde de gebarentaal, Singhalees liplezen en schrijven en ook hoe je visuele grappen maakt of iemand uitscheldt zonder geluid. Eigenlijk was het meer het herontdekken van wat ik als kind had geleerd en inmiddels was vergeten. Het werken met de kinderen maakte dat ik de gevarieerde kleuren weer zag als een klein wonder, de avonden dat ik naar mijn hostel liep door het licht van de sterren en gloeiwormen kreeg een grotere betekenis voor me en de drukke straten werden weer een obsessie. Kort omschreven nam ik alles, ieder onderwerp onder de loep en bedacht de mogelijkheid hoe ik het aan mijn kinderen zou presenteren. Als ik iets meemaakte in mijn vrije tijd, dan bedacht ik automatisch een manier hoe ik het de volgende avond zou overbrengen, als mij gevraagd werd waar ik naar toe was geweest.

Na 10 maanden werken in de Dovenschool, zag ik dezelfde speelfilm opnieuw, die mij als eerste iets had geleerd over doofheid. Het werd vertoond in het Duitse Culturele Centrum in Colombo en ik nodigde Tineke (het hoofd) en een paar onderwijzeressen en leerlingen uit daar met me naar toe te gaan.
Plotseling ontdekte ik heel duidelijk alle problemen die er ontstaan als je doof bent en in een horende wereld leeft, wat ik totaal niet had opgemerkt, toen ik de film de eerste keer zag.
De moeilijkheid om te communiceren met de wereld om je heen, het probleem van het niet begrijpen wat er rondom je heen gebeurt als je het niet hoort en bezig bent met je eigen interpretatie van alles, of gewoon de onbewuste geluiden die er de hele dag om je heen zijn.

Dat ene jaar in de Dovenschool heeft me niet alleen geleerd om alles visueel beter te zien maar heeft me ook bewust gemaakt hoe belangrijk het is om te horen.
Als ik naar de juiste muziek zoek die bij een pantomime drama hoort, of het spelen in het Symphony Orkest in Colombo of als ik naar de jungle ga, ben ik nu veel bewuster gaan luisteren.

Op mijn trips door Sri Lanka heeft mijn interesse in dovenonderwijs en psychologie me ook naar andere dovenscholen gebracht om te zien hoe zij dit probleem aanpakken.
En natuurlijk zal ik ook in Duitsland zo’n zelfde Instituut bezoeken, als ik weer terug ben.
Dit artikeltje is alleen maar een subjectief kijkje op klein deel van Dr.Reijntjes School for the Deaf.

Ramesh de Silva,
Een vrijwilliger uit Duitsland, die voor een jaar, (juli – 2001- juli 2002)
in de Dr.Reijntjesdovenschool assisteerde.

De Stichting tot Steun aan de Dr.Reijntjesdovenschool.
Contactpersoon:
Secretary of the Dutch Foundation: Mrs. Barbara Lems
E-Mail 01: barbaralems@hotmail.com
E-Mail 02: drreijntjesdovenschool@gmail.com
Web: drreijntjesdovenschool.nl